آنچه لازم است والدین بدانند
بازی Catch Up در ظاهر اثری ساده، بیخشونت و مناسب برای سنین پایین است؛ اما سادگی آن نباید باعث شود والدین نسبت به الگوی مصرف آن بیتوجه باشند. این بازی از نوع بازیهای رکوردی، سرعتی و بیپایان است؛ یعنی بازیکن مدام تلاش میکند مسیر بیشتری برود، رکورد قبلی خود را بشکند و پس از هر شکست، خیلی سریع دوباره بازی را شروع کند. همین چرخهی کوتاهِ «شروع، شکست، تلاش دوباره» میتواند برای کودکان جذاب و حتی وابستگیآور باشد.
نکته مهم این است که این سبک از بازیها، با وجود نداشتن خشونت مستقیم، پتانسیل اعتیادآوری دارند. چون هر بار کودک احساس میکند «فقط یک بار دیگر» بازی کند تا رکورد بهتری بزند. اگر زمان بازی مدیریت نشود، ممکن است کودک مدت زیادی درگیر بازی بماند، بدون اینکه متوجه گذر زمان شود.
از سوی دیگر، سرعت بالای حرکت، نیاز به واکنش سریع و شکستهای پیدرپی میتواند در صورت بازی طولانی، کمی اعصاب بازیکن را بههم بریزد. کودک ممکن است بعد از مدتی کلافه، بیقرار، عصبی یا کمتحمل شود؛ مخصوصاً وقتی چند بار پشت سر هم ببازد یا نتواند از مانع خاصی عبور کند. بنابراین بهتر است والدین به حالت روانی کودک هنگام بازی توجه کنند؛ اگر کودک بعد از بازی تحریکپذیر، عصبانی یا بیش از حد درگیر رکورد گرفتن میشود، لازم است زمان بازی محدودتر شود.
پیشنهاد میشود والدین برای این نوع بازیها زمان مشخصی تعیین کنند؛ مثلاً چند نوبت کوتاه در روز، نه بازی طولانی و پیوسته. همچنین بهتر است بازی قبل از خواب، زمان انجام تکالیف یا هنگام خستگی زیاد انجام نشود، چون ممکن است ذهن کودک را بیش از حد فعال و ناآرام کند.
در مجموع، Catch Up به دلیل نبود خشونت و ساختار ساده میتواند برای تقویت تمرکز، سرعت عمل و هماهنگی چشم و دست مفید باشد؛ اما استفاده طولانی و بدون نظارت از آن میتواند باعث وابستگی، بیقراری و عصبیشدن کودک شود. والدین باید این بازی را نه بهعنوان یک سرگرمی کاملاً بیخطر، بلکه بهعنوان یک بازی سریع و رکوردمحور ببینند که نیاز به مدیریت زمان دارد.







نظرات کاربران
هیچ نظری وجود ندارد
هیچ نظری وجود ندارد
افزودن دیدگاه در مورد Catch Up