نقد و بررسی بازی رئیسعلی دلواری: شوتر استراتژی مقاومت

بازی رئیسعلی دلواری علی‌رغم تمام اشکالات و کاستی‌های خود دغدغه‌ی فرهنگ دارد؛ دغدغه‌ی مقاومت و ایستادگی در مقابل بیگانه‌ دارد؛ همان مفاهیمی که بلندگوی‌های استعمار سعی دارند آن‌ها را بیهوده و کهنه جلوه دهند. والدین می‌توانند در خلال انجام بازی به کودک خود درباره‌ی رئیسعلی دلواری و همرزمانش، جنبش جنوب و شمال و میرزا کوچک خان جنگلی اطلاعاتی را ارائه کنند و او را با مفاهیم و اهداف ارزشمندی که به دنبال آن بودند آشنا کنند.

مبارزه با توپ و تفنگ علیه متجاوزان انگلیسی‌ها بازیکن در بازی کنترل چهار رزمنده‌ی تنگستانی را برعهده دارد که جلوی فوج فوج حمله‌ی سربازان انگلیسی ایستادگی می‌کنند؛ بازی‌باز در طول بازی می‌تواند بین هر چهار شخصیت جا به جا شود؛ با یکی توپ شلیک کند؛ با دیگری پشت مسلسل بنشیند و تیراندازی کند و با دو تای دیگر نقطه زن و تک تیرانداز شود و دشمنان خود را از پا در بیاورد. بازی ۱ فصل ۲۱ مرحله‌ای دارد و دو تای دیگر نیز قرار است به زودی به آن اضافه شود. در مجموع گیم‌پلی کار، جذابیت و درگیرکنندگی چندانی ندارد و حس و حال یک بازی تیراندازی را به بازیکن منتقل نمی‌کند. حمایت می‌کنم بازیکن برای تجربه‌ی تفنگ‌های متفاوت‌تر و غیرتکراری بازی از جمله وینچستر و mp 18 باید پول واقعی خرج کند. بازی یک بخش به نام حمایت هم دارد که در آن بازیکن دلی و بی‌چشمداشت مبلغی به بازی‌ساز کمک می‌کند تا برای بروزرسانی‌ها و توسعه‌ی دیگر آثارش خرج کند. دیالوگ‌های منقطع و گرافیکی نه چندان دلچسب همانطور که اشاره شد بازی داستان خاصی را روایت نمی‌کند و هر چه بازی‌ساز می‌خواسته منتقل کند را در چند دیالوگ ابتدا یا انتهای مراحل جای داده است که همان‌ها هم خیلی حق مطلب را ادا نمی‌کنند و حتی برخی در میانه‌ی ادا شدن توسط گوینده قطع می‌شوند. صداپیشگی کار قابل قبول است ولی بهتر بود به جای فارسی رسمی، گویندگان با زبان و لهجه‌ی محلی دیالوگ‌ها را ادا می‌کردند. در بخش دیداری نیز زیاد نمی‌شود روی بازی حساب باز کرد و انتظار زیادی از آن داشت؛ اشیاء و افراد جزئیات و کیفیت لازم را ندارند؛ کم‌تجربه بودن بازی‌ساز در این بخش به وضوح پیداست.