نقد و بررسی سریال سرو، سپید، سرخ

با وجود عدم نمایش خشونت‌های فیزیکی، این سریال فضایی امیخته به اضطراب و تعلیق دارد که برای کودکان حساس یا سنین پایین‌تر از ۱۲ سال ممکن است سنگین باشد. پس از تماشای هر قسمت می‌توانید راجع به موضوعات و پیام‌های کلیدی اثر گفت‌وگو کنید؛ مثلا «سریال نشان می‌دهد آدم‌های معمولی در بحران چه تصمیم‌هایی می‌گیرند. اگر جای فلانی بودی، چه می‌کردی؟» با کمک پیام‌های مثبت اثر، می‌توانید درباره ارزش‌هایی مثل همدلی، فداکاری، وطن‌پرستی و مسئولیت‌پذیری گفت‌وگو کنید. به فرزند خود یاد بدهید که هر رسانه‌ای زاویه دید خودش را دارد؛ اگر امروز راجع به جنگ ایران با روایت‌های متعددی طرف هستیم به این دلیل است که رسانه‌ها از نگاه خودشان حادثه را روایت می‌کنند که لزوما روایت هر رسانه صحیح نیست و باید با تفکر انتقادی به روایت‌ها نگاه کرد. تمایز این سریال با اکثر آثار تولید شد در حوزه‌ی جنگ این است که جنگ را نه فقط با خشونت، بلکه با انسانیت و امید روایت می‌کند. همین مسئله می‌تواند نقطه مناسبی باشد برای اینکه فرد متوجه شود هر سوژه از ابعاد مختلفی تشکیل شده و سازندگان می‌توانند به یک بعد بهای بیشتری دهند و بعد دیگر را کمرنگ کنند.

هر قسمت از سریال، داستانی مستقل دارد و نقطه اتصال همه‌ی اپیزودها مضامین و مفاهیم آن است، به همین خاطر کلیتی از اثر شرح می‌دهیم تا مخاطب با فضای سریال آشنا شود. ایده مرکزی سریال بحران جنگ رمضان است که از دریچه‌های مختلف روایت می‌شود. در واقع با مجموعه‌ای از قصه‌های کوتاه مستقل مواجهیم که هر قسمت، برشی از زیست اقشار مختلف مردم را زیر سایه‌ی جنگ روایت می‌کند؛ داستان آدم‌های معمولی‌ای که بحران بزرگ، برای آن‌ها شرایطی غیرعادی را رقم می‌زند که با مقاومت و وطن گره خورده است. سریال به‌جای تمرکز بر قهرمانان نظامی یا مأموران امنیتی که مرسوم بوده، به سراغ آدم‌های معمولی می‌رود و آن‌ها را قهرمان داستان می‌کند.

کارگردان: بابک خواجه‌پاشا، لیلی عاج، محمدرضا خردمندان و... به سرپرستی محمدحسین مهدویان نویسنده: حسین مهکام، حسن عطارها، بابک خواجه‌پاشا و... تهیه کننده: محمد رضا شفاه، حبیب والی‌نژاد، محمد جواد موحد، آرش زینال خیری کشور سازنده: ایران مخاطب اثر: بزرگسال و نوجوان شرکت سازنده: اوج