نقد و بررسی فیلم گیس

فیلم بر اساس حادثه‌‌ی واقعیِ انفجار پتروشیمی مارون در سال ۱۴۰۱ و بازسازی آن ساخته شده است. همچنین بخش عمده‌ای از آن در شهر ماهشهر فیلمبرداری شده است. به گفته سازندگان اثر، «گِیس» در گویش خوزستانی به بوی گاز گفته می‌شود، اما در این فیلم ریسمانِ باریکی است که مرز میان معیشت، صنعت و امنیت را به هم گره می‌زند. در «گیس»، شخصیت اصلی روی مویی باریک میان شرافت و خیانت قدم می‌زند. گیس، بیش از آن که صرفاً بازسازی یک حادثه باشد، تلاشی برای به تصویر کشیدن چهره انسانی، معیشت، امید و مقاومت کارگران ایرانی در دل بحران‌ها است. اثر با الهام از حادثه واقعی انفجار پتروشیمی، ممکن است برای افرادی که به طور مستقیم درگیر چنین حوادثی بوده‌اند، ناراحت‌کننده باشد. گیس، روایتی غم‌انگیز و تلخ دارد که تا حدی بازتاب دهنده یک واقعیت اجتماعی است که برای ایجاد حس ترس و تنش، به جای تکیه بر خشونت بصری، روی توصیف ناهنجاری‌های اخلاقی و فشارهای روانی در یک بستر واقعی تمرکز می‌کند.

شخصیت‌ها: سمیر: یک مهندس پتروشیمی که خودش از جزئی از اعتراضات کارگری است و در حادثه پتروشیمی جان خود را از دست می‌دهد. سروش: مامور امنیتی و مسئول پرونده پتروشیمی که راجع به آن حقیق و تفحص می‌کند. مرجان: خواهر سمیر که فردیت را ترجیح می‌دهد و حوادث وحشتناکی را رقم می‌زند. داستان فیلم در پتروشیمی ماهشهر آغاز می‌شود. بر اثر یک حادثه و انفجار در سیستم، آتش‌سوزی رخ داده و منجر به مرگ یکی از مهندسان می‌شود. پس از حادثه، به بازسازی این پتروشیمی و التهابات کارگری و مشکلات معیشتی طبقه کارگر پرداخته می‌شود. در لایه‌ای دیگر، فیلم به یک پیرنگ جنایی متصل می‌شود و داستان را تکمیل می‌کند.

کارگردان: محسن جسور تهیه‌کننده: سید‌ مهدی جوادی نویسنده: کاظم دانشی و مهتاب صداقت بازیگران: حامد بهداد، بهنوش طباطبایی، الهه حصاری، عرفان ناصری، علیرضا آرا، حسین پورکریمی، سپهر گندمی