نقد و بررسی کتاب و هر روز صبح راه خانه دورتر و دورتر می‌شود (and every morning the way home gets longer and longer)

پدربزرگ و نوآ رابطه‌ی صمیمانه‌ای دارند. آن‌ها ساعت‌ها کنار هم می‌نشینند، حرف می‌زنند و درباره‌ی چیزهای مختلف فکر می‌کنند. پدربزرگ مردی اهل اندیشه است که به ریاضیات و مسائل پیچیده علاقه دارد و نوآ هم با کنجکاوی کودکانه‌اش وارد دنیای او می‌شود. اما پدربزرگ به‌تدریج حافظه‌اش را از دست می‌دهد. چیزهایی که زمانی برایش روشن و آشنا بودند، کم‌کم محو می‌شوند. آدم‌های زندگی‌اش را به‌سختی به یاد می‌آورد و مرز میان گذشته و حال برایش مبهم‌تر می‌شود. انگار دنیایی که تمام عمر در آن زندگی کرده، هر روز کوچک‌تر می‌شود و راه بازگشت به خانه طولانی‌تر. در این میان، نوآ تلاش می‌کند ارتباطش را با پدربزرگ حفظ کند. او می‌خواهد همچنان با پدربزرگش حرف بزند، با او بخندد و در دنیای ذهنی‌اش کنارش باشد؛ حتی وقتی پدربزرگ دیگر نمی‌تواند همه‌چیز را مثل گذشته به یاد بیاورد.