نقد و بررسی انیمیشن نگهبانان خورشید

اولین چیزی که در همان سکانس‌های اول نظر مخاطب را جلب می‌کند، زال بودن بهرام است که هم اشاره به زال شاهنامه دارد و هم اشاره به کودکان زال. توجه به کودکان با نیاز‌های خاص یا کودکانی که به هرشکل تفاوتی با دیگران دارند، در انیمیشن‌ها و محتواهای کودک و نوجوان، اهمیت بسیار دارد. هرچند که انیمیشن فوق تلاش دارد مفاهیم ارزشمندی چون اهمیت تاریخ ملی و میراث به جای‌مانده از آن، امید و پشتکار و ... به کودک یاد دهد؛ اما نقاط ضعف بسیاری دارد. مهم‎‌ترین آن را می‌توان عدم حضور والدین دو شخصیت اصلی نام برد. والدین بهرام فوت شده‌اند که علت آن نیز مشخص نبود و والدین جانو بدون هیچ توضیحی حضور ندارند. این دو کودک (سن آن‌ها مشخص نیست شاید حدود 9 یا 10 ساله باشند) بدون نظارت از صبح تا شب خارج از خانه بوده و هرجا که بخواهند می‌روند و با افراد نادرست در ارتباطند. محل زندگیشان مشخص نیست اما به نظر می‌آید در شهری زندگی می‌کنند که بیابان وسیعی دارد و آن دو تنها به بیابان می‌روند برای پیدا کردن زیرخاکی‌هایی‌هایی که بتوانند به شخصی به نام افشین بفروشند. جانو به شدت همه چیز را مادی نگاه می‌کند و به دنبال کسب پول از هر چیزی است که این موضوع چندان با دتیای کودکان جور در نمی‌آید. او با افشین در ارتباط است، مردی که قاچاقچی بوده و دارد از سادگی جانو استفاده می‌کند و جانو هرچه از بیابان پیدا کنند به او می‌فروشد. هر بزرگسالی در این انیمیشن به نوعی حذف می‌شود. والدین که پیش‌تر اشاره شد. پلیس ضعیف و ناکارآمد است و از بینشان تنها جناب سروان رودباری کمی کارایی دارد که از قضا در طول داستان به ماموریت می‌رود و او نیز حذف می‌شود. تنها بزرگسالی که نقش اندکی ایفا می‌کند عمه‌ی جانو است که در اواخر داستان در حد پیدا کردن بهرام و جانو در بیابان و برگرداندنشان به شهر خودی نشان می‌دهد.

داستان «نگهبانان خورشید» درباره پسری به نام بهرام است که به همراه دوستش جانو وارد سفری پُرخطر برای یافتن شمشیر افسانه‌ای خشایار می‌شود. شمشیری که گفته می‌شود قدرت تغییر سرنوشت را دارد و نیروهای مختلفی در پی تصاحب آن هستند. بهرام و جانو در مسیر این جست‌وجو با موانع، دشمنان و موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شوند که قرار است آنها را از کودک یا نوجوانانی ساده، به قهرمانانی مسئول تبدیل کند.